Jardo-Racing.nl

Hier maar weer is een bericht, want dat heeft wel héél lang geduurd. Dit door een vervelende schouderbreuk. Hier het verhaal. Het begon allemaal op 25 maart, de hele winter bezig geweest met de motor raceklaar maken voor die eerste training op het circuit van val de vienne. Zondag 25 maart We vetrekken vroeg 7 uur al om de lange rijs van 13 á 15 uur te maken. Alles gaat voorspoedig we zitten mooi op schema en zijn rond een uur of 2 half 3 vlak bij Parijs, maar dan slaat het noodlot toe. Opeens met een gangetje van 80 á 90 km per uur een klapband met de caravan. Nee toch dat niet! Maar jawel en op zo’n moment heb je natuurlijk geen reservewiel bij je zal je altijd zien. Dan blijft er dus niks anders over dan de wegenwacht bellen in het Frans. Als de wegenwacht er is word de caravan opgeladen en naar een opslag plaats gebracht waar hij even kan staan tot maandag, want eerder kan hij niet gerepareerd worden. Balen! Maar ach er zit niks anders op. Wij in een hotelletje en de volgende dag vol goede hoop naar de stalling toe. Daar weer in het engels het hele verhaal uitleggen (wat nog heel moeilijk is tegen Fransen). Maar al snel bleek dat ze geen reserve wiel konden vinden. Dus dan bleek er niks anders op te zitten dan zelf te zoeken. Wij dus door de Franse dorpjes nabij Parijs op zoek naar een velg, maar geen velg. Dan maar zelf de velg richten dacht m’n vader dus zo gezegd zo gedaan ook nog een band gezocht en erom laten zetten. Wij blij. Terug bij de caravan bleek maar weer is hoe behulpzaam een Fransman is. Niet dus! Wij mochten alles weer zelf doen en zij zaten er maar wat bij te kijken. Maar goed wij reden weer rond 5 uur. Gelukkig! Daarna geen meer problemen gehad(is ook niet zo moeilijk want er is daar alleen maar lange snelweg). Totdat we van de snelweg afmoesten door de kleine weggetjes en natuurlijk verdwalen. Maar al met al toch aangekomen. Het was ondertussen kwart over 12 ’s nachts. Maar wij waren al ziels gelukkig dat we er eindelijk waren, want we hadden de eerste dag al gemist. Dinsdag 27 maart. ’s Ochtends vroeg op want ik wou rijden. Dus lekker gedoucht gegeten en rustig min pak aan gedaan, en toen gaan rijden maar zo gemakkelijk ging dat niet, want we zouden eerst nog even alles borgen. Bleek dat er een hele rem stuk was. Ook dat nog! Gelukkig had het team nog een reserve suzuki gsx-r 1000 en daar konden we de remmen vanaf halen (waren precies dezelfde). Dus wij dat gedaan. En eindelijk rijden. Dus de baan op 3 rondjes gereden vooral rustig aan en baan verkennen en dan RODE vlag! Er is iemand gevallen dus iedereen de pits in en 10 min later weer de baan op 2 rondjes later weer RODE vlag! Raak een beetje opgefokt, want ik wil rijden. Nou na een kwartier weer de baan op. 3 rondjes gereden ging wel lekker. En toen voorwiel weg in een aardig snelle bocht! Oh nee! Glijden over de baan in het grind terecht komen en gaan rollen. Daar waarschijnlijk m’n hoofd proberen op te vangen met mijn rechter hand en m’n schouder gebroken. Maar dat wisten we eerst niet. Het enigste wat ik wist was dat ik mijn arm niet kon bewegen. Dus de dokter op het circuit stuurde ons door naar het ziekenhuis. Daar kwamen ze door middel van een Röntgen foto erachter dat min schouder was gebroken. Naar huis was de opdracht. Dat zat niet in de planning, maar toch maar gedaan en meteen de volgende dag naar het ziekenhuis. Daar concludeerden ze dat het niet geopereerd hoefde te worden. Pfff… dat scheelt. Gewoon rust houden en in een mitella. Dat gedaan en steeds terug voor controle nu was het gister (15 mei) alweer 7 weken gelden) en we moesten voor de laatste keer naar het ziekenhuis voor foto’s, daaruit bleek dat mijn schouder weer helemaal was vastgegroeid. En ik er geen hinder van zal onder vinden. Héél positief dus! Nu weer trainen voor ‘eindelijk’ de eerste race van het seizoen namelijk Oschersleben ( 8, 9 en 10 juni) in Duitsland.

Racegroeten, Jardo van Huisstede #26